خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بعد مرگم شام‌نومیدی سحرآورده استخاک‌گردیدن غباری در نظر آورده است
۲
در محبت آرزوی بستر و بالین‌کراستچشم عاشق جای مژگان نیشترآورده است
۳
طاقتی‌کو تا توان‌گشتن حریف بار دردکوه هم تا ناله برداردکمر آورده است
۴
کشتی چشمم‌که حیرت بادبان شوق اوستتا به خود جنبد محیطی ازگهرآورده است
صفحهٔ ۱ از ۳