خلوتی با سعدی
دیباچه
گلستان
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم
۲
مِنّت خدای را عَزَّ وَ جَلَّ که طاعتش موجبِ قُربَت است و به شُکر اندرش مَزیدِ نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود مُمدِّ حیات است و چون بر می‌آید مُفَرِّحِ ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
۳
از دست و زبان که برآیدکز عُهدهٔ شکرش به در‌آید؟
۴
اِعمَلوا آلَ داودَ شُکراً وَ قَلیلٌ مِن عبادیَ الشَّکور
صفحهٔ ۱ از ۳۰