خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم طلسم وحشت چشم سیاه اوستتا ذره‌ای که می‌رمد از خود نگاه اوست
۲
ماییم و پاسبانی خلوت‌سرای چشمبیرون رو، ای نگاه! که این خوابگاه اوست
۳
شبنم به نیم چشم زدن جوهر هواستآزاده بیدلی‌که همان اشک آه اوست
۴
بیتاب عشق اگر همه ریگ روان شودتا سر بجاست آبلهٔ پا به راه اوست
صفحهٔ ۱ از ۳