خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجز ما چندین غبار از هرکمین برداشته‌ستآ‌سمان را هم که می‌بینی زمین برداشته‌ست
۲
حق سعی ریشه بسیار است بر نخل بلندپای درگل رفته ما را اینچنین برداشته‌ست
۳
کوشش بیهوده خلقی را به کلفت غوطه دادموج در خورد تلاش، از بحر، چین برداشته‌ست
۴
تا نفس زد تخم خواب ریشه‌ها گردید تلخدل جهانی را به فریاد حزین برداشته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳