خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آینه‌ات محرم زشتی و نکوییستجوهر ندهی عرض‌که پر آبله روییست
۲
دل را به هوس قابل تحقیق میندیشاین حوصله‌مشرب قدحی‌نیست سبوییست
۳
از خویش برآ شامل ذرات جهان باشهرگاه نفس فال صدا زد همه سوییست
۴
بر پیرهن ناز جهان چشم ندوزیجز جامهٔ عر-بان تنی این جمله رتیست
صفحهٔ ۱ از ۳