خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچه در فکر دهانت گوشه‌گیر خسته‌ای‌ستگوهر ازسودای لعلت سر به دامن بسته‌ای‌ست
۲
نسبت خاصی‌ست اهل عشق را با جور حسنزخم ما و تیغ نازت ابروی پیوسته‌ای‌ست
۳
چرب و نرمی درکلام عاشقان پرورده‌اندنغمهٔ منقار مرغان تو مغز پسته‌ای‌ست
۴
سرکشان از قید دام خاکساری فارغنداز کمان طوق قمری سرو تیر جسته‌ای ست
صفحهٔ ۱ از ۳