خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل خاک سر کوی وفا شد چه بجا شدسر در ره تیغ تو فدا شد چه بجا شد
۲
اشکم که دلی داشت گره بر سر مژگاندرکوی تو از دیده جدا شد چه بجا شد
۳
ما را به بساطی‌که توچون فتنه نشستیبرخاستن ازخویش عصا شد چه بجا شد
۴
چون سایه به خاک قدمت جبههٔ ما رایک سجده به صد شکر ادا شد چه بجا شد
صفحهٔ ۱ از ۴