خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ساز قدس دل به جهان نوا مبندیکتاست رشته‌ات به هر آواز پا مبند
۲
تمثال غیر و آینه‌ات این چه تهمت استرنگ شکسته بر چمن کبریا مبند
۳
ای بی‌نیاز کارگه اتفاق صنعبار خیال بر دل بی‌مدعا مبند
۴
پرکوته است سعی امل با رسایی‌اتای نغمهٔ بلند به هر رشته پا مبند
صفحهٔ ۱ از ۳