خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰ - مطلع ثانی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی‌گرفته تیغ و سنان چه بحر و چه برزهی‌گشو‌ده به‌کلک و بنان چه‌خشک و چه‌تر
۲
عطای دمبدمت کاروان ملک وجودکمند خم به خمت نردبان بام ظفر
۳
زبان تیغ تو ضرغام مرگ را ناخنجناح چتر تو سیمرغ بخت را شهپر
۴
چو نام خنگ ترا بر زبان برد نرادبرون جهد اگرش مهره‌ایست در ششدر
صفحهٔ ۱ از ۸