خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۳ - در ستایش امیر بهر‌ام صولت معتمدالدوله منوچهرخان طاب ثراه فرماید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شاهدی که بود رویش از نگار نگاربخواه باده و بر یاد میگسار گسار
۲
گرم هزار ملامت کند حسود چه سودکنون که بسته ز خون دلم نگار نگار
۳
دلم‌گرفته ز جور زمانه ای همدمحدیث زهد و ورع در میان میار می آر
۴
ز قدّ کج‌کلهان راستی مگر جوییوگرنه این طمع از چرخ کج مدار مدار
صفحهٔ ۱ از ۶