خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۷ - در ستایش مرحوم مبرور میرزا ابوالقاسم همدانی ذوالریاستین فرماید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا ماهیست‌در مشکوکه مشکین زلف پرچینشبه‌هر تارست‌صد تبت‌به‌هر چینست صد چینش
۲
بتی دارم بر سوری بود یک باغ ریحانشمهی دارم که بر طوبی بود یک راغ نسرینش
۳
هوای باده گر داری ببوس آن لعل میگونششمیم نافه گر خواهی ببوی آن جعد مشکینش
۴
بهشتی هست بس‌خرم که یک شهرست رضوانشعروسی هست بس‌زیبا که یک ملکست کابینش
صفحهٔ ۱ از ۳