خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۵ - در ستایش پادشاه اسلام پناه ناصرالدین شاه خلدالله ملکه گوید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عزم ری چو نهادم به رخش زین خدنگشدم به کوههٔ آن چون به تیغ کوه پلنگ
۲
چو رود نیل سبک‌رخش من به راه افتادنشسته من ز بر او چو یک محیط نهنگ
۳
بسان کشتی‌کش موج سوی اوج بردبه‌کوه و شخ شده از شهر قرب یک فرسنگ
۴
که ناگهان مَهَم از پی رسید مویه‌کُناندو ذوذؤابه‌اش از طرف‌گرد ماه آونگ
صفحهٔ ۱ از ۱۱