خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۷ - در مدح فریدون میرزا
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به مشکین موی تو مسکین دلم‌کرده وطنچون غم آن موی مشکن در دل مسکین من
۲
مه میان انجم از خجلت نگردد آشکارآشکارت‌گر ببیند در میان انجمن
۳
گر فرو ریزد اگر طلعت فروزی در بهارسرو بنشیند اگر قامت فرازی در چمن
۴
ای نه اندامست زیر جامه‌ات کاموده‌ایپیرهن از یک چمن نسرین و یک بستان سمن
صفحهٔ ۱ از ۱۰