خلوتی با قاآنی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۴ - فی‌المدیحه ایضاً
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش چون شد رشتهٔ پروین عیان از آسماندیده‌ام پروین‌فشان شد دامنم پروین‌نشان
۲
بر زمین از بس هجوم آورد اشکم چون نجوممی‌نیارستم زمین را فرق کرد از آسمان
۳
برق آهم مشعلی افروخت درگیتی‌که‌گشتاز برون جامه راز خاطر مردم عیان
۴
بسکه گرداگرد من صف‌صف هجوم آورد غمجهد می‌کردم‌که خود را بازجویم از میان
صفحهٔ ۱ از ۲۶