خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چراغ عشق به گلخن شود دلیل مراشبی به گلخن خود می برد خلیل مرا
۲
ز باغ وصل ثمر خواهم آن قدر که دهندکجا نظر به کثیر است و یا قلیل مرا
۳
رو ای مگس به مگس ران مساز محتاجمکه منفعل نکند بال جبرییل مرا
۴
علاج تشنگی ام خون دل کند ور نهز روی لب گذرد بند سلسبیل مرا
صفحهٔ ۱ از ۲