خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیستجز عصای آبنوس و شانه ی شمشاد نیست
۲
بی نفس ارباب معنی زندگانی می کنندلیک یک مو بر تن ای جمع بی فریاد نیست
۳
وصف جنت کم کن ای رضوان که در بستان عشقسرو و سوسن بی شمار است و یکی آزاد نیست
۴
تهنیت جز در مصیبت پیش ما عیب است، عیب عید را در شهر ما رسم مبارک باد نیست
صفحهٔ ۱ از ۲