خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقابی بر افکن ز پی امتحان راکه تا بینی از جان لبالب جهان را
۲
چو در جلوه آیی بدین شوخ و شنگیبرقص اندر آری زمین و زمان را
۳
بروی زمین مهروار ار بخندیبزیر زمین درکشی آسمان را
۴
من از حسرت رویش از هوش رفتمخدایا شکیبی تماشاکنان را
صفحهٔ ۱ از ۳