خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب دوشم جمالی در نظر بودکزو هر ذره خورشید دگر بود
۲
تأمل در رخش چندانکه کردمملاحت از ملاحت، بیشتر بود
۳
سحر آشفته دیدم شام زلفشعجب شامی؟ که بر روی سحر بود
۴
مگر دوشینه شب بر بام بودیکه بحر و بر پر از شمس و قمر بود
صفحهٔ ۱ از ۲