خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان ز شوق لبت شکر خایددل به دندان غم جگر خاید
۲
ظن پیری مبر که نغمهٔ کامبخت بر آب و دیر تر خاید
۳
دل آشفته بخت من تا چندجای انگشت نیشتر خاید
۴
آن که گیرد مزاج پروانهشعله چون میوه های تر خاید
صفحهٔ ۱ از ۲