خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شرر اقبال هستی بسکه فرصت‌کاه بودهر کجا گل کرد روز ما همان بیگاه بود
۲
بر خیال پوچ خلقی تردماغ ناز سوختشعله هم مغرور گل از پرده های کاه بود
۳
فهم ناقص رمز قرآن محبت درنیافتورنه یک سر نالهٔ دل مد بسم‌الله بود
۴
فقر با ان جز بی‌نقش غنا صورت نبستتاگداگفتیم نامش در نگین شاه بود
صفحهٔ ۱ از ۳