خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در غمت آخر به جایی‌کار بیدادم رسیدکز تپیدن سرمه شد هرکس به فریادم رسید
۲
مکتب آفاق از بس درسگاه عبرت استگوشمالی بود هر حرفی‌کز استادم رسید
۳
سینه را ازتیر و، دل را نیست از زخم سنانبی‌قدت آن آفتی کز سرو و شمشادم رسید
۴
دامگاه شوق چون من صید محرومی نداشتناله‌واری هم نماند از من که صیادم رسید
صفحهٔ ۱ از ۳