خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چمن تا قامتش انداز شوخی‌کرد سرسرو خاکستر شد و پرواز قمری‌کرد سر
۲
بی‌نیازی لازم اقبال عشق افتاده استعجز مجنون آخر استغنا به لیلی‌کرد سر
۳
آسمان‌عمری‌ست در ایجاد دل خول می‌خوردتاکجا بحر ازگهر خواهد تسلی‌کرد سر
۴
زین محیطش بیش نتوان برد جز رنج پریاز رگ گردن چو موج آنکس‌که دعوی‌کرد سر
صفحهٔ ۱ از ۳