خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سودای تک و تاز هوسها ز سر اندازپرواز به جایی نتوان برد پر انداز
۲
هرجا تویی آشوب همین دود و غبار استاز خویش برآ طرح جهان دگر انداز
۳
شوری‌که ز زیر و بم این پرده شنیدیحرف لب‌گنگش‌کن و درگوش‌کر انداز
۴
رسوایی عیب و هنر خلق میندیشضبط مژه کن پردهٔ ناموس درانداز
صفحهٔ ۱ از ۴