خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دل ز مقصد موهوم خار خار مریزدر امید مزن خون انتظار مریز
۲
مبند دل به هوای جهان بیحاصااز جهل، تخم تعلق به شوره‌زار مریز
۳
به یک دو اشک، غم ماتم‌که خواهی داشتگل چراغ فضولی به هر مزار مریز
۴
حدیث عشق سزاوار گوش زاهد نیستزلال آب‌گهر در دهان مار مریز
صفحهٔ ۱ از ۳