خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ذوق شهرتها دلیل فطرت خام است و بسصورت نقش نگین خمیازهٔ نام است و بس
۲
نوحه‌کن بر خویش اگر مغلوب جسم افتاد دلآفتاب آنجاکه زبر خاک شد شام است وبس
۳
از قبول عام نتوان زیست مغرور کمالآنچه تحسین دیده‌ای زین قوم دشنام است و بس
۴
حق‌شناسی کو، مروت کو، ادب کو، شرم کوجهد اهل فضل بر یکدیگر الزام است و بس
صفحهٔ ۱ از ۳