خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست پروانهٔ من قابل پهلوی چراغحسرت سوختنی می‌کشدم سوی چراغ
۲
سیر این انجمنم وقف گشاد مژه‌ایستبر نگه ختم نمودند تک و پوی چراغ
۳
یأس بر عافیت احرامی دل می‌خنددمن و خاصیت پروانه، تو و خوی چراغ
۴
داغ انجام نفس سخت عقوبت داردترسم آخر به دماغت نزند بوی چراغ
صفحهٔ ۱ از ۳