خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون آینه چندان به برش تنگ گرفتمکز خویش برون آمدم و رنگ گرفتم
۲
نامی که ندارم هوس نقش نگین داشتدامان خیالی به ته سنگ گرفتم
۳
عجز طلبم گشت عنان تاب نگاهشره بر رم آهو ز تک لنگ گرفتم
۴
چون غنچه شبم لخت دلی در نظر آمددامان تو پنداشتم و تنگ گرفتم
صفحهٔ ۱ از ۳