خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صید کمند شوقی‌ست از مهر تا به ما همجوش بهار حیرت یعنی‌گل نگاهم
۲
با هر فسرده رنگی شادم که پیش شمعتتا بال می‌فشانم پروانه دستگاهم
۳
جولان ناز سر کن اندیشه مختصر کنظلم آنقدر ندارد پا مالی‌گیاهم
۴
تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی‌ستخوابیده است عفوت در سایهٔ گناهم
صفحهٔ ۱ از ۳