خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل پیش نظر گیر سر و برگ نمو کنگر مایل نازی سوی این آینه روکن
۲
شایستهٔ تسلیم یقین سجدهٔ‌کس نیستای ننگ عبادت عرقی چند وضوکن
۳
تا چشم هوس هرزه نخندد مژه بربنددر جوهر این آینه چاکی‌ست، رفوکن
۴
منظور وفا گر بود امداد ضعیفانبا سبزه خطابی‌که‌کنی از لب جو کن
صفحهٔ ۱ از ۳