خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به شوخی نکشد زمزمهٔ ساز نگاهمردمک شد ز ازل سرمهٔ آواز نگاه
۲
در تماشای توام رنگ اثر باختن استهمچو چشمم همه تن گرد تک و تاز نگاه
۳
گر همه آب بود آینه بینایی‌کونرسد اشک به‌کیفیت انداز نگاه
۴
دیگر از عاقبت تشنهٔ دیدار مپرسهست از خویش برون تاختن ناز نگاه
صفحهٔ ۱ از ۳