خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون صبح دارم از چمنی رنگ جسته‌ایگرد شکسته‌ای به هوا نقش بسته‌ای
۲
گل کرده‌ای ز مصرع برجستهٔ نفسیک سکته در دماغ تامل نشسته‌ای
۳
خون می‌خورم ز درد دل و دم نمی‌زنمترسم بنالد آبله در پا شکسته‌ای
۴
چون من ندارد آینه دار بساط رنگشیرازهٔ مژه به تحیر گسسته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳