خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که‌ام من شخص نومیدی سرشتی عبرت ایجادیبه صحرا گرد مجنونی به کوه آواز فرهادی
۲
به سر دارم هوای ترک شوخی فتنه بنیادیکه تیغش شاخ گلریزست و تیرش سرو آزادی
۳
زمینگیر سجود حیرتم ای چرخ نپسندیکه گیرد بعد مردن هم غبارم دامن بادی
۴
دل صید آب شد در حسرت شوق گرفتاریرسد یارب به گوش حلقهٔ دام تو فریادی
صفحهٔ ۱ از ۳