خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تبسم از لبت چون موج در گوهر کند بازینسیم از طره‌ات چون فتنه در محشر کند بازی
۲
فلک بر مهره‌های ثابت و سیار می‌لرزدمبادا گردش آن چشم شوخ ابتر کند بازی
۳
قدح لبریز حیرت گردد و مینا به رقص آیددر آن محفل که آن شوخ پری پیکر کند بازی
۴
بجز مشاطهٔ جادوکه دارد نبض گیسویش‌چنین ماری مگر در دست افسونگر کند بازی
صفحهٔ ۱ از ۳