خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الهی سخت بی‌برگم به ساز طاعت‌اندوزیهمین یک الله الله دارم آن هم‌گر تو آموزی
۲
ز تشویش نفس بر خویش می‌لرزم ازین غافلکه شمع از باد روشن می‌شود هرگه تو افروزی
۳
تجدد از بهارت رنگ گرداندن نمی‌داندنفس هر پر زدن بی‌پرده دارد صبح نوروزی
۴
سرانجام زبان آرایی من بود داغ دلسیه‌کردم چو شمع آیینه از سعی نفس سوزی
صفحهٔ ۱ از ۲