خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو بوی‌گل ز چه افسردگی مقید رنگیتودست قدرتی ای بیخبرچرا ته سنگی
۲
حباب وار ز دردی‌کشان حوصله بگذرکه تا گشوده‌ای آغوش شوق کام نهنگی
۳
ز صیدگاه طرب غافلی به وهم تعلقاگر ز خانه برآیی پر هزار خدنگی
۴
فضای کَون و مکان با دل گرفته چه سازدفسرده صد در و دشت از همین یک آبله تنگی
صفحهٔ ۱ از ۳