خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو چینی شدم محو نازک اداییز مو خط کشیدم به شهرت نوایی
۲
فغان داغ دل شد ز بی دست و پاییفسرد آتشم ای تپیدن‌کجایی
۳
به آن اوج اقبالم از بی کسی هاکه دارد مگس بر سر من همایی
۴
پر افشان شوقم خروشی‌ست طوقمگرفتارم اما بقدر رهایی
صفحهٔ ۱ از ۴