خلوتی با هلالی جغتایی
بخش ۴۲ - در صفت خزان و وفات کردن خسرو
شاه و درویش
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این بود اقتضای لیل و نهارکه رسد افت خزان و بهار
۲
شاخ سبزی که رفته بر افلاکچهرهٔ زرد خود نهد بر خاک
۳
باز چون وقت برگ‌ریز آمدلشکر سبزه در گریز آمد
۴
مرغ، بی گل ز نغمه شد خاموشبا که گوید سخن چو نبود گوش
صفحهٔ ۱ از ۶