خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن نه رویست که یک باغ گل و نسرینستوان نه خالست که یک چرخ مه و پروینست
۲
شادیی راکه غمی هست ز پی شادی نیستشادمان حالی ازینم که دلم غمگینست
۳
مگس آنجا که لب تست گریزد ز شکرتلخش آید شکر از بس که لبت شیرینست
۴
عاشقان خستهٔ مژگان دو چشم سیهندزخم آن قوم نه از تیغ و نه از زوبینست
صفحهٔ ۱ از ۳