خلوتی با قاآنی
شمارهٔ ۱۱۸
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای امید ناامیدان ای پناه بی‌کسانناامید و بی‌کسم دست من و دامان تو
۲
ای تو آن دریای بی‌پایان که در هم بشکندنه سفینه آسمان را موج یک طوفان تو
۳
چون شوی در طی اسرار دو عالم گرم‌ِ سِیْرخیره گردد طول و عرض هستی از جولان تو
۴
آسمان آسیمه‌سر گردد به گِرد خود هنوزغالبا روزی قفایی خورده از دربان تو
صفحهٔ ۱ از ۷