خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ما گشته است دلبر ماگل ما بی حد است و شکّر ما
۲
ما همیشه میان گل شکریمزان دل ما قوی است در بر ما
۳
زهره باشد حوادث فلکیگر بگردد به گرد لشکر ما
۴
ما به پری پریم سوی فلکزانکه اصلی است اصل گوهر ما
صفحهٔ ۱ از ۲