خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر تو عاشق یاری به عشق دوست نکوستبه هر چه دیده گشائی چه حسن اوست نکوست
۲
اگر به کعبه رَوی بی هوای یار بد استوگر به میکده باشی به یاد دوست نکوست
۳
جهان و صورت و معنی چو مغز باشد و پوستتو مغز نغز بگیر و مگو که پوست نکوست
۴
اگرچه کشتن عشاق بد بود بر ماولی چه عادت آن یار نیکخوست نکوست
صفحهٔ ۱ از ۲