خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با آفتاب حسنش مه نزد او هلالی استهر ذره ای که بینی او را از او هلالی است
۲
هر مختصر که بینی او معتبر بزرگیستنقصی اگر بیابی آن نقص هم کمالی است
۳
جائی که جز یکی نیست مثلش چگونه باشددو آینه از آن رو تمثال بی مثالی است
۴
گیتی نمای ساقیست هر ساغری که نوشیمعینی که دیده بیند سرچشمه زلالی است
صفحهٔ ۱ از ۲