خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساغر و می مدام در کارندهمدم عاشقان میخوارند
۲
می پرستان مدام می نوشندزاهدان زان خبر نمی دارند
۳
خاکساران کوی میخانهفارغ از نور و ایمن از نارند
۴
سر زلف بتم پریشان شدجان و دل در هوای زُنارند
صفحهٔ ۱ از ۲