خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاه تاریکست و گه روشن سرای این جهانغم مخور چون اهل دنیا از برای این جهان
۲
گر نوای آن جهان داری بیا خوشوقت باشبینوا باشی اگرخواهی نوای این جهان
۳
اعتمادی نیست بر یاران این دنیای دونعاقبت بیگانه گردد آشنای این جهان
۴
بگذر از حرص جهان راه خطا دیگر مروخود که می یابد صوابی ازخطای این جهان
صفحهٔ ۱ از ۲