خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستانه ز خویشتن فنا شورندانه بیا حریف ما شو
۲
چون هستی اوست هستی مابگذر ز خود آ و با خدا شو
۳
بر دار فنا بر آ چو منصورسردار سراچهٔ بقا شو
۴
مائیم نوای بینوایاندریاب نوا و بانوا شو
صفحهٔ ۱ از ۲