خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۵۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی به غم و گهی به شادیدکان خوشی درش گشادی
۲
هر رخت که بود در خزینهبر درگه خویشتن نهادی
۳
از خود بخری به خود فروشیدر بیع و شری چه اوستادی
۴
سرمایهٔ ما به باد دادیبا ما تو کجا در اوفتادی
صفحهٔ ۱ از ۲