خلوتی با شاطر عباس صبوحی
شمارهٔ ۵ - مسوزان
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایا صیّاد رحمی کن، مرنجان نیم‌جانم رابکَن بال و پرم، امّا مسوزان استخوانم را
۲
اگر قصد شکارم داشتی اینک اسیرم مندگر از باغ بیرون شو، مسوزان آشیانم را
۳
به گردن بسته‌ای چون رشتهٔ بر پای زنجیرممروّت کن اجازت ده که بگشایم زبانم را
۴
به پیرامون گُل از بس خلیده خار در پایمشده خونین بهر جایی چمن بینی نشانم را
صفحهٔ ۱ از ۲