خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۷ - غدیریه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که در هر نیکوئی آراسته یزدان تو راجمله داری خود، چه گویم این تو را یا آن تو را
۲
کرده یزدانت همی انباز با حور بهشتوانچه‌بخشد حور را بخشیده صدچندان تو را
۳
درکنار خویشتن پرورده رضوانت به نازتاکند فرمانروا بر حور و بر غلمان تو را
۴
زلف طرار تو زان‌پس حیله‌ها انگیخته استتا به افسون و حیل دزدیده از رضوان تو را
صفحهٔ ۱ از ۵