خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۷۰ - شب پائیز
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روز بگذشت و شب تیره بگستردادیممسند از حجره به ایوان فکن ای نیک‌ندیم
۲
بادهٔ روشن نیک است همه وقت و سماعویژه اکنون که شب تیره بگسترد ادیم
۳
گل اگر چند نمانده است فزون، لیک هنوزمادرگلبن از زادن ناگشته عقیم
۴
گل آذریون رخشنده به شب بر سر شاخمن درو حیران چون در شجر نار، کلیم
صفحهٔ ۱ از ۴