خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون به پشت آسمان‌پیما برآمد پای منآسمانی گشت طبع آسمان‌پیمای من
۲
عاقبت هم خود به سوی آسمان پویا شدمبس که پویا گشت از آن سو فکرت جویای من
۳
عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نموداینت فرجام هوس‌های دل شیدای من
۴
گر دل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدمبر تن دروای من ره زد دل دروای من
صفحهٔ ۱ از ۲